[International Herald Tribune, France]

de Volkskrant, The Netherlands

World Bank Presidents Need Not Be American

"A complete depoliticization of the office would of course be a fantasy, but between the current situation and an entirely merit-based appointment procedure, exists a world of possibilities."

EDITORIAL

Translated By Meta Mertens

May 19, 2007

The Netherlands - de Volkskrant - Original Article (Dutch)

The tale of the crisis surrounding Paul Wolfowitz, which culminated in his resignation as president of the World Bank on Thursday night into Friday, reads like a death notice. From the moment it became clear six weeks ago, that “something” improper involving the salary of Wolfowitz' beloved Shaha Riza had occurred, his political enemies both inside and outside the Bank have taken every opportunity - and with a certain relish - to trip up the "architect of the war against Iraq.”

Let us postulate: Wolfowitz was wrong.  The report of the commission that investigated the Rizza-affair made this clear in language that cannot be misunderstood.  The Bank President acted “contrary to the code of conduct of the World Bank;” and he knew that single-handedly and without authorization giving his lover an “excessive” salary increase and doing so without the knowledge of the Bank's lawyers was, "in conflict with the principles of good governance and the interests of the Bank.” 

What is obvious is that someone who practices cronyism is not the right person to read the riot act  to African leaders when they can't or won't control corruption in their governments. Also obvious is that this is a man that has fallen victim to an internal power struggle. From the very moment the White House appointed Wolfowitz, he was under fire internally. The staff didn't like the neo-con; and he in his turn did very little to overcome this antipathy, preferring instead to surround himself with his own advisors. The picture painted by Wolfowitz himself in regard to the Riza-affair is in part quite plausible: At first, the Bank let him muddle through and arrange the labor contract of his girlfriend, and the recommendations of the ethics committee chaired by Ad Melkert was at best open to multiple interpretations, and then when all hell broke loose, everyone abandoned  Wolfowitz. 

That it has come to this, when a World Bank president in good health has been obliged to resign - which is an event without precedent - is certainly also due to the absurd appointment procedure in which nationality (American) is more important than the curriculum vitae [resume]. If at the start of his tenure in 2005, Wolfowitz had the reputation and respect of the developing world, or at least had shown an affinity for and knowledge of the Bank's area of work, his staff would never have let him drop this hard. 

His resignation is an excellent opportunity to appoint the best person to be the world's most important financier of development differently from now on. It's high time to do what several other organizations devoted to development have been doing for years: Abolish the practice whereby the President of the World Bank must by definition be an America, and the leader of its sister organization the International Monetary Fund must be a European. Instead, recruit the best man (or woman of course) irrespective of nationality. A complete depoliticization of the office would of course be a fantasy, but between the current situation and an entirely merit-based appointment procedure, exists a world of possibilities.

Dutch Version Below

Leider Wereldbank hoeft geen Amerikaan te zijn

Het verhaal over de crisis rond Paul Wolfowitz, culminerend in diens aftreden als president van de Wereldbank in de nacht van donderdag op vrijdag, laat zich lezen als de kroniek van een aangekondigde dood. Vanaf het moment, ruim zes weken geleden, dat het voor de buitenwacht duidelijk werd dat er ‘iets’ onoorbaars was gebeurd rond de salariëring van Wolfowitz’ geliefde Shaha Riza, hebben zijn politieke vijanden binnen en buiten de Bank met een zekere gretigheid elke kans aangegrepen ‘de architect van de oorlog tegen Irak’ beentje te lichten.

Vooropgesteld: Wolfowitz zat fout. Het rapport van de commissie die de kwestie-Riza onderzocht, onderstreept dit in niet mis te verstane bewoordingen. De Bankpresident handelde ‘in strijd met de gedragscodes van de Wereldbank’, hij kende zijn geliefde eigenmachtig een ‘excessieve’ salarisverhoging toe en zijn besluit dat te doen zonder de eigen advocaten van de Wereldbank daarin te kennen ‘was tegenstrijdig met het principe van goed bestuur en met de belangen van de Bank’.

Dat iemand die vriendjespolitiek bedrijft niet de juiste persoon is om Afrikaanse leiders bestraffend toe te spreken omdat ze de corruptie in hun regeringen niet onder controle kunnen of willen krijgen, is evident. Ook evident is evenwel dat de man mede het slachtoffer is geworden van een interne machtsstrijd. Van meet af aan lag de door het Witte Huis benoemde Wolfowitz intern onder vuur. De staf lustte de neocon niet, hij deed op zijn beurt weinig moeite de weerstand te overwinnen, maar omringde zich in plaats daarvan met eigen adviseurs. Het beeld dat Wolfowitz zelf schetst van de gang van zaken rond de affaire-Riza is voor een deel zeer aannemelijk: de Bank liet hem eerst zelf aanmodderen met het arbeidscontract van zijn vriendin, een advies van een ethische commissie onder leiding van Ad Melkert was op zijn best voor tweeërlei uitleg vatbaar te noemen, en toen de pleuris uitbrak, trok iedereen zijn handen van Wolfowitz af.

Dat het zover komen kon dat een Wereldbankpresident in goede gezondheid zich gedwongen ziet af te treden – een gebeurtenis zonder precedent – is zeker ook te wijten aan de malle benoemingsprocedure, waarbij de nationaliteit (Amerikaans) belangrijker is dan het cv van de kandidaat. Had Wolfowitz bij zijn aantreden in 2005 bekendheid en respect genoten in de ontwikkelingswereld of op zijn minst blijk gegeven van affiniteit met en kennis van het werkterrein van de Bank, dan had zijn staf hem nu nooit zo hard laten vallen.

Zijn aftreden biedt een geweldige kans om de benoeming van de hoogste man van ’s werelds belangrijkste financier van ontwikkelingsprojecten voortaan anders te doen. Het is hoog tijd te doen waar diverse ontwikkelingsorganisaties al jaren voor ijveren: schaf het automatisme af dat de president van de Wereldbank per definitie een Amerikaan is en die van de zusterorganisatie IMF per definitie een Europeaan. Recruteer in plaats daarvan de beste man (of vrouw natuurlijk), ongeacht de nationaliteit. Depolitisering van het ambt is uiteraard een illusie, maar tussen de huidige situatie en een volledig waardevrije benoemingsprocedure ligt een wereld van mogelijkheden.