A War Which Has To Be Called for What It Is

282

November 1, 2014

Published in De Volkskrant
(Netherlands) on 26 September 2014
by (link to original link to original)

Translated from by Liza Wijker. Edited by Nicholas Eckart.

France is in up to its ears in a war against a jihadist group which has proclaimed itself the Islamic State. This statement is not a dramatic exaggeration on our part. What should be added to this observation is something equally as important: France has entered into a long-term fight, of which the outcome is by no means certain.

The jihad against “the unbelievers, the crusaders and the Jews” in which hatred for the West has been compounded, marks the ludicrous proportions Sunni extremism has taken on. The Islamic State group is a child of al-Qaida.

What is significant is that the airstrikes in Syria against the Islamic State group were launched with the involvement of five Arab countries: Saudi Arabia, Bahrain, Jordan, the United Arab Emirates and Qatar. The extent to which these countries are involved in these strikes is not that important. This is more of a political issue than a military one.

This involvement is a first indication of the mobilization of Sunni Arab regimes in the fight against the Islamic State group. The Arab countries are the ones primarily involved in this matter, much more than the U.S. or the Europeans. For, hallucinating about declaring a caliphate in nearby regions, the Islamic State group wants to break down the borders of states in the Middle East.

The involvement of Arab countries is an essential prerequisite for a possible victory at some point on radical Islam. Different from what Washington is saying, Islamic State group jihadists will not be defeated by bombardments.

This group can be weakened, it can be reduced: this is important. But the victory will come from the Arabic-Islamic world once it — after far-reaching political-ideological reform — has found a cure for the deadly disease which radical Islamism is presenting.

Une guerre qu'il faut appeler par son nom

Frankrijk zit tot over zijn oren in een oorlog tegen een jihadistische groepering die zichzelf Islamitische Staat noemt. Die constatering is geen dramatische overdrijving onzerzijds. Er past een nadere precisering bij die minstens zo belangrijk is: Frankrijk heeft zich ingescheept voor een strijd van de lange adem, waarvan de uitkomst geenszins vastligt.

De jihad tegen 'de ongelovigen, de kruisvaarders en de joden', waarin de haat tegen het Westen is samengebald, markeert de waanzinnige vorm van het soennitische extremisme. IS is een kind van Al Qaida.

Belangrijk is dat de luchtaanvallen tegen IS in Syrië zijn uitgevoerd met de deelname van vijf Arabische landen: Saoedi-Arabië, Bahrein, Jordanië, de Verenigde Arabische Emiraten en Qatar. Het niveau van betrokkenheid van deze landen bij de aanvallen is niet zo belangrijk. Het betreft eerder een politieke kwestie dan een militaire.

Die deelname getuigt van de eerste aantoonbare mobilisatie van soennitische Arabische regimes in de strijd tegen IS. De Arabische landen zijn de eerstbetrokkenen in deze zaak, veel meer dan de VS of de Europeanen. Hallucinerend over een kalifaat in de regio wil IS de grenzen van staten in het Midden-Oosten namelijk afbreken.

De deelname van Arabieren is een essentiële voorwaarde voor een eventuele overwinning, ooit, op het radicale islamisme. Anders dan Washington zegt, zullen de jihadisten van IS door bombardementen niet worden verslagen.

De groep kan worden verzwakt, kleiner worden gemaakt: dat is belangrijk. Maar de overwinnig zal komen uit de Arabisch-islamitische wereld wanneer die - na een diepgaande politiek-ideologische hervorming - een medicijn heeft gevonden tegen de dodelijke ziekte die het islamisme vormt.

This post appeared on the front page as a direct link to the original article with the above link .