Editor’s note: This is the first of a two-part article. Part 2 will be posted tomorrow.
Donald Trump is a player whose seemingly hopeless circumstances make him exceptionally difficult to defeat. Despite potential losses due to old age and character, the logic of the American political system remains intact.
Everything indicates that, as predicted, the Republican Party has lost its majority in both houses of the U.S. Congress. As I write this, the results are even more devastating than expected: 255-180 for the Democrats in the House of Representatives, and in the more difficult to control Senate: 53-42. Poles followed the information about the upcoming elections with interest, as they were a test for the government and the prestige of President Donald Trump. The war over the Constitutional Tribunal overshadowed it, but the matter is important for the whole world, including Poland.
2026 Midterm Elections: Why Republicans Stuck with Trump
It is said that American presidents are doomed to have their power limited, if not blocked, at the middle of their term. This impression is verified. After 1945, the parties of incumbent presidents performed better in midterm elections than at the beginning of their terms only twice: in 1998, Democrats during Bill Clinton's second term, and in 2002, Republicans in the middle of George W. Bush's first term.
At the same time, the opposition did not always seize control of Congress or even one of its chambers. Generally, Democrats more often dominated the House, frequently with Republican presidents. Indeed, such is the beauty of the American system that a president can find himself in the White House immediately after an election victory with the opposing party controlling Congress or one of its chambers. With both parties divided, a lack of party discipline and the ability of those politicians to negotiate, the nation did not grind to a halt.
It is said to be a kind of referendum, but for decades, midterm elections have only been that to a certain extent. Both Democrats and Republicans were diverse enough that their elections often remained separate from the president's positions and policies. Congressional campaigns were conducted separately in each state (Senate) or district (House of Representatives). This began to change relatively recently, as both groups transformed into increasingly cohesive machines. This was driven as much by the logic of the culture wars as by the polarizing rhetoric of tabloid-style politics played out on social media platforms. The leaders' personalities also had an impact — most notably Trump's.
In 1946, the head of state was Democrat Harry S. Truman, an accidental president who succeeded Franklin D. Roosevelt and struggled with falling poll numbers. Ahead of the midterm elections, Democratic Party Chairman Robert E. Hannegan asked Truman to stay out of the congressional races. Ironically, he had served under Truman as postmaster general. His boss complied with the request, though he bitter about it.
This was old America, respecting the distinctions between congressional and presidential Democrats, when each state had a different face for the party, and its conservative Southern wing often disagreed with the liberal (read: leftist) Democrat Truman. Democrats in both houses of Congress suffered a defeat anyway.
Did Republican candidates have a chance to avoid Trump's patronage in 2026? Definitely not. Some complained about it half-heartedly. Sometimes they distanced themselves slightly from the president. But they perfectly remembered what we can read about, for example, in Alex Isenstadt's book "Revenge: The Inside Story of Trump’s Return to Power.”
Even during his first term, this president interfered in Republican primaries, nodding to his favorites. Even then, he forced hostile, powerful figures from the Capitol into submission. And still, for example, the vote on healthcare reform (read: reduction) failed because six senators from the Grand Old Party did not support it, including John McCain. After his defeat in the 2020 presidential election, some disowned him. He took his revenge, as Isenstadt writes. He broke many. Marco Rubio, his former opponent, became secretary of state.
It's no wonder that in the midterm campaigns, you could see Trump's face behind every Republican candidate. The convention in Dallas became the symbol of this centralized operation. There had never been a party-wide convention for a midterm election. Now, candidates had to reconcile being associated with Trump's absurd promise to give every American $5,000 if his party won, as well as his admiration for Ohio Sen. Jon Husted’s ass. They had to reconcile not only with Trump’s extravagance, but also his senility, an unpopular war with Iran and rising gas prices. Trump’s approval ratings — at 30-35% — resembled Polish Prime Minister Donald Tusk's ratings after three years in government.
Less than a week before we knew the results, I participated in the debate "U.S. Elections: The Trumpism Crisis?" as part of the Krynica Forum organized by the Jagiellonian Club. With former ambassador to the U.S. Marek Magierowski, Tomasz Wróblewski (Warsaw Enterprise Institute) and podcaster Jakub Dymek, we formed a group with diverse opinions, but none of us either tried to scare children with Trump (like the liberal mainstream) or prostrated themselves in homage before him (like some of the conservatives).
It was even possible to negotiate some common messaging. It came down to the conclusion that Trump himself was nearing the limit of his capabilities. But he also changed America in the process, and it won't go back to its old ways. As I recalled that, after Truman's double defeat two years later in 1948, he won the presidential election. Trump won’t run again; the Constitution prohibits it. But Republicans still have a chance, as long as their former idol, the hyperactive narcissist, doesn't ruin it for them.
Trump, Globalization, Political Correctness and the War with Iran
In what sense did Trump change America? First, he was a politician who openly promoted slogans but sometimes concrete ideas for breaking the imperative of globalization. In that aspect, he parted ways with the Republican Party's mainstream. Older Republicans were protectionists, supporters of protecting their own economy, but then they gradually came to terms with free trade and the logic of global markets, which Cold War logic favored. It was Trump who finally broke with Reagan-era optimism about globalization.
Hence, the feverish inclination for trade wars with the whole world and the climate of confrontation with China. Hence, the tangle of customs barriers, as chaotically imposed as they are canceled or not always effective. Trump also resorted to other methods, from abandoning climate restrictions to attempts to control individual companies, which former Republicans would consider pure socialism.
In Poland, some have prematurely declared that the parties have switched roles, that Republicans have become socially sensitive, and Democrats are the party of corporations. In reality, this administration also employs traditional Republican methods: from tax cuts, including for the wealthiest, to a chaotic “fight against bureaucracy,” from which they sometimes had to retreat (Elon Musk's raids on government agencies). But undoubtedly, the test for this team will be how many companies and how much capital they manage to attract to the U.S.
Second, Trump declared war on political correctness. That also happened in an atmosphere of chaos, but both halting mass immigration and abandoning the policy of favoring certain minorities have led to this. And then there is blocking the vast flow of money that lubricated the global left, including during Trump's first term.
Third, this administration drew the most radical conclusions from the end of the Cold War. Renunciating the role of world policeman and defender of democracy in favor of serving selfish American interests. Trump isn't the first to do this, but he speaks in brutal language about what previous U.S. presidents masked and implemented, albeit more slowly and only in part. This is a policy of disregarding international law and a reluctance for America to engage in international organizations. This was seasoned with the peculiar pacifism of the MAGA movement, which, incidentally, caused Trump's biggest problem when after some success, such as bringing Venezuela under U.S. control or pushing for Greenland, he struck at Iran. This is a war waged in Israel's interest, which not only is increasing costs for American families, but is incomprehensible in the eyes of traditionally Republican voters, and on top of that demonstrates the limited effectiveness of the American war machine.
This administration’s policy has clashed with Europe's interests many times. When Trump pressured European NATO allies to increase their defense spending, he could be applauded. When he argued that these allies did not help him in the war with Iran, which he had not consulted them about, he was less convincing. A general reduction in the American presence on the Old Continent is justifiable. Even the staunch liberal and Euro-enthusiast Eugeniusz Smolar explains this in his new book "Alliance-Free Chaos: Poland and Europe in the Face of the Rubble of the Old World." But the question remains: To what extent does the American administration still feel bound by NATO's mutual assistance mechanism?
*Editor’s note: This article is available in its original language with a paid subscription.
Trump płaci cenę za drogą benzynę, a nie za „zdradę Europy Wschodniej”
Donald Trump jest zawodnikiem, którego pozornie beznadziejne sytuacje czynią dla rywali kimś wyjątkowo trudnym do pokonania. Może pogubić się z powodu starości i cech charakteru, ale nie logiki amerykańskiego systemu politycznego.
Demokraci przejmą kontrolę zarówno nad Izbą Reprezentatów, jak i Senatem, ale to wciąż Donald Trump będzie występował w roli głównego rozgrywającego. Więc i polskie władze u niego będą musiały zabiegać o korzystne dla naszego kraju decyzje. Na zdjęciu: prezydent USA podczas wystąpienia w przeddzień wyborów połówkowych, w tle siedziba Kongresu; Waszyngton, 2 listopada 2026 r.
Piotr Zaremba
Wszystko wskazuje na to, że zgodnie z przewidywaniami Partia Republikańska straciła większość w obu izbach Kongresu USA. Gdy piszę ten tekst, wyniki są nawet bardziej miażdżące niż sądzono: w Izbie Reprezentantów 255 do 180 dla demokratów, w trudniejszym do opanowania Senacie: 53 do 42.
Polacy śledzili informacje o zbliżających się wyborach z zaciekawieniem, bo miały być sprawdzianem dla władzy i prestiżu prezydenta Donalda Trumpa. Przyćmiła je wojna o Trybunał Konstytucyjny, ale rzecz jest dla całego świata ważna, dla Polski też.
Wybory połówkowe 2026: dlaczego republikanie nie uciekli od Trumpa
Mówi się, że amerykańcy prezydenci od połowy kadencji są skazani na ograniczenie, jeśli nie zablokowanie swojej władzy. To wrażenie ma pewne uzasadnienie. Po 1945 r. tylko dwukrotnie partie urzędujących prezydentów wypadły lepiej w połowie kadencji niż na początku: w 1998 r. – demokraci w trakcie drugiej kadencji Billa Clintona, a w 2002 r. – republikanie w połowie pierwszej kadencji George’a Busha juniora.
Foto: PAP
Zarazem nie zawsze opozycja przechwytywała kontrolę nad Kongresem czy nawet nad jedną z izb. Generalnie demokraci częściej dominowali w narodowej legislatywie, niejednokrotnie przy republikańskich prezydentach. Bywało zresztą, taki jest urok amerykańskiego systemu, że szef państwa od razu po swoim zwycięstwie wchodził do Białego Domu z przeciwną mu partią kontrolującą Kongres lub jedną z izb. Przy podziałach w obu partiach, braku partyjnej dyscypliny i zdolności tamtych polityków do prawniczych targów paraliż państwa nie następował.
Mówi się, że to swoiste referendum, ale przez dziesięciolecia wybory połówkowe były nim tylko do pewnego stopnia. I demokraci, i republikanie byli na tyle różnorodni, że ich pojedynki wyborcze często zachowywały odrębność od pozycji i polityki prezydenta. Kongresowe kampanie toczyły się oddzielnie w każdym stanie (Senat) czy okręgu (Izba Reprezentantów). To się zaczęło zmieniać stosunkowo niedawno, kiedy oba ugrupowania ulegały przekształceniom w coraz bardziej zwarte maszyny. Decydowała o tym tyleż logika wojny kulturowej, co polaryzująca poetyka tabloidalnej polityki uprawianej na platformach społecznościowych. Wpływ na to miały i osobowości przywódców: w największym stopniu Donalda Trumpa.
W 1946 r. głową państwa był demokrata Harry S. Truman, prezydent z przypadku, który zastąpił Franklina Delano Roosevelta i borykał się ze spadającymi sondażami. W obliczu połówkowej próby przewodniczący Partii Demokratycznej Robert Hannegan poprosił go o nieangażowanie się w wybory do Kongresu. Co zabawne, był on podwładnym Trumana jako poczmistrz generalny. Jego szef się do prośby zastosował, acz był rozgoryczony.
To była stara Ameryka respektująca odrębności demokratów kongresowych i prezydenckich, kiedy to w każdym stanie partia miała inne oblicze, a jej konserwatywne południowe skrzydło często nie zgadzało się z liberalnym (czytaj lewicowym) demokratą Trumanem. Demokraci z obu izb Kongresu i tak ponieśli wtedy klęskę.
Czy republikańscy kandydaci mieli szansę na uniknięcie patronatu Trumpa w 2026 r.? Na pewno nie. Niektórzy narzekali na to półgębkiem. Czasem dystansowali się delikatnie od prezydenta. Ale doskonale pamiętali to, o czym możemy przeczytać choćby w książce Alexa Isenstadta „Zemsta. Kulisy powrotu Donalda Trumpa”.
Już podczas swojej pierwszej kadencji ten prezydent wtrącał się w republikańskie prawybory, wskazując swoich faworytów. Już wtedy zmuszał niechętnych mu możnowładców z Kapitolu do uległości. Choć na przykład głosowanie w sprawie reformy (czytaj: redukcji) ubezpieczeń zdrowotnych przegrał, bo sześciu senatorów Grand Old Party go nie poparło, w tej liczbie John McCain. Po porażce w wyborach prezydenckich 2020 r. niektórzy się go wyparli. Dokonał na nich odwetu opisanego przez Isenstadta. Wielu złamał. Marco Rubio, jego dawny oponent z pozycji reaganowskich, został w jego administracji sekretarzem stanu.
Nic dziwnego, że w tej kampanii wyborczej twarz Trumpa widać było za plecami każdego republikańskiego kandydata. Symbolem tego scentralizowanego mechanizmu stała się konwencja w Dallas. Takich zjazdów całej partii w wyborach połówkowych nigdy wcześniej nie zwoływano. Teraz kandydaci musieli się pogodzić z kojarzeniem ich zarówno z absurdalną obietnicą Trumpa rozdania każdemu Amerykaninowi po 5 tys. dol. po zwycięstwie jego partii, jak i z jego zachwytami nad pośladkami senatora Jona Husteda z Ohio. Z jego ekstrawagancją, ale i ze starczym pogubieniem. Naturalnie z niepopularną wojną z Iranem i z rosnącymi cenami benzyny. Skądinąd jego własne notowania – poparcie dla prezydenta deklaruje 30-35 proc. ankietowanych w sondażach – przypominają notowania Donalda Tuska po trzech latach rządów.
W niespełna tydzień przed rozstrzygnięciem wziąłem udział w debacie „Wybory w USA: Kryzys trumpizmu?” w ramach Forum Krynica organizowanego przez Klub Jagielloński. Z byłym ambasadorem w USA Markiem Magierowskim, z Tomaszem Wróblewskim (Warsaw Enterprise Institute) i z podkasterem Jakubem Dymkiem tworzyliśmy grono o zróżnicowanych opiniach, ale żaden z nas ani nie straszył Trumpem dzieci (jak liberalny mainstream), ani nie padał przed nim na twarz (jak część prawicy).
Demokraci, stawiając na polityków centrowych, nie radykalnych, w szczególnych dla republikanów stanach, potrafili przekonać wyborców, że nie mają d...
Dało się nawet wynegocjować jakiś wspólny przekaz. Sprowadzał się on do tego, że sam Trump zbliżył się może do schyłku swoich możliwości. Ale zmienił przy okazji Amerykę i nie wróci już ona na dawne tory. Ja przypomniałem, że po owej podwójnej porażce Harry’ego Trumana, w dwa lata później, w 1948 r., wygrał on wybory prezydenckie. Trump raczej już nie wystartuje, zabrania mu tego konstytucja. Ale republikanie mają nadal szanse, o ile ich dawny idol, nadpobudliwy narcyz, ich nie przekreśli.
Trump a globalizacja, poprawność i wojna z Iranem
W jakim sensie Donald Trump zmienił Amerykę? Po pierwsze, był politykiem, który otwarcie wystąpił ze zbiorem haseł, ale czasem i realnych pomysłów na przełamanie imperatywu globalizacji. W czym rozstał się z głównym nurtem polityki republikańskiej. Dawni republikanie byli protekcjonistami, zwolennikami ochrony własnej gospodarki, ale potem godzili się stopniowo z wolnym handlem i logiką światowych rynków, czemu sprzyjała logika zimnej wojny. Dopiero Trump zerwał z reaganowskim optymizmem dotyczącym globalizacji.
Stąd gorączkowe szukanie wojen handlowych z całym światem i klimat starcia z Chinami. Stąd plątanina barier celnych, tyleż chaotycznie nakładanych, co kasowanych czy nie zawsze skutecznych. Trump sięgał tu również po inne metody, od porzucenia restrykcji klimatycznych po próby sterowania poszczególnymi firmami, co dawni republikanie uznaliby za czysty socjalizm.
W Polsce niektóre środowiska ogłosiły, na wyrost, że partie zamieniły się rolami, że oto republikanie stali się wrażliwi społecznie, a demokraci to partia korporacji. W rzeczywistości ta administracja stosuje także tradycyjne metody republikańskie: od obniżek podatków, również najbogatszym, po chaotyczną „walkę z biurokracją”, z czego czasem trzeba się było wycofywać (rajdy Elona Muska na rządowe agencje). Ale bez wątpienia sprawdzianem dla tej ekipy będzie to, ile firm i jak wiele kapitału uda się ściągnąć do USA.
Po drugie, Trump wypowiedział wojnę politycznej poprawności. Również w atmosferze chaosu, ale do tego zmierza zarówno zatrzymanie masowej imigracji, jak i rezygnacja z polityki preferowania rozmaitych mniejszości. No i zablokowanie wielkiego strumienia pieniędzy oliwiących, także podczas pierwszej kadencji Trumpa, światową lewicę.
Po trzecie, ta administracja wyciągnęła najbardziej radykalne wnioski z końca zimnej wojny. Proklamując rezygnację z roli światowego żandarma i obrońcy demokracji na rzecz obsługi egoistycznego amerykańskiego interesu. Trump nie jest tu pierwszy, ale mówi brutalnym językiem o tym, co poprzedni prezydenci USA maskowali i realizowali tyleż wolniej, co częściowo. To polityka lekceważenia prawa międzynarodowego i niechęci do zaangażowania Ameryki w międzynarodowe organizacje. Zaprawione to zostało zarazem swoistym pacyfizmem ruchu MAGA. To skądinąd stało się powodem największych kłopotów Trumpa, kiedy po takich cząstkowych sukcesach jak uzależnienie Wenezueli czy wciśnięcie się na Grenlandię, uderzył na Iran. To wojna toczona w interesie Izraela, nie tylko kosztująca amerykańskie rodziny większe wydatki, ale niezrozumiała w oczach tradycyjnie republikańskiego elektoratu, na dokładkę wykazująca niepełną skuteczność amerykańskiej wojennej maszynerii.
Ta polityka wiele razy zderzała się z interesem Europy. Kiedy Trump wymuszał na europejskich sojusznikach z NATO większe wydatki na zbrojenia, można mu było przyklasnąć. Kiedy awanturował się, że ci sojusznicy nie pomogli mu w niekonsultowanej z nimi wojnie z Iranem, był mniej przekonujący. Generalne zmniejszenie obecności Amerykanów na Starym Kontynencie można było uzasadniać. Nawet twardy liberał i euroentuzjasta Eugeniusz Smolar tłumaczy to w swojej nowej książce „Chaos bezsojuszu. Polska i Europa wobec rumowiska starego świata”. Ale wisi nad tym pytanie, na ile amerykańska administracja czuje się nadal związana natowskim mechanizmem wzajemnej pomocy.
Trump, Ukraina i Rosja: skutki wyborów w USA dla polskiej prawicy
Nie ma bardziej wyrazistego testu na stosunek Trumpa do interesów środkowo-wschodniej Europy niż jego kolejne wypowiedzi i działania wobec Ukrainy i Rosji. Tu jego linia jest niekonsekwentna, zygzakowata, na wiele miesięcy zresztą blokowana działaniami na Bliskim Wschodzie, ale jego sympatia dla racji Władimira Putina jest oczywista.
Polscy trumpiści z prawicy znajdują różne punkty na świecie, gdzie polityka Trumpa obiektywnie szkodziła rosyjskim interesom: Wenezuela, Grenlandia, nawet wojnę z Iranem można tak przedstawić. Niemniej kiedy słyszy się o pomyśle Trumpa, aby zasady pokoju na froncie rosyjsko-ukraińskim ustanawiał on z przywódcami Rosji i Chin, można się przerazić. Polska prawica trochę się na to uodporniła. Po części z powodu coraz mocniej antyukraińskiego nastawienia, a po części dlatego, że wiele zapowiedzi Trumpa to były wyłącznie słowa, odpychające, ale bez realnych konsekwencji.
Oczywiście, tematy zagraniczne w amerykańskiej kampanii nie grają zasadniczej roli, poza drożyzną wywołaną wojną z Iranem. Warto jednak odnotować, że według niedawnego badania „The Economist” i firmy YouGov wśród wyborców republikańskich 52 proc. wyraża swoje sympatie dla Ukrainy, a wobec Rosji… 4 proc. Dzieje się to wtedy, gdy Trump, skądinąd w doraźnym celu wyborczym, rozluźnił gorset antyrosyjskich sankcji po to, żeby kupić od Putina trochę paliwa. A przecież dopiero co demokraci i republikanie w Kongresie zgodnie przyznawali mu prawo do ich zaostrzenia.
Marek Magierowski dał to w Krynicy jako przykład słabego wyczucia nastrojów społecznych. Innym ma być coraz bardziej otwarte utożsamianie się amerykańskiego prezydenta z racjami ludzi bogatych. Otoczony szefami big techów coraz mniej się kojarzy z „ludowym republikanizmem” jego kampanii. Do dziś wierny jest temu duchowi jego wiceprezydent, skądinąd bardziej izolacjonistyczny i antyukraiński, J.D. Vance, potencjalny następca w walce o prezydenturę.
Na panelu w Krynicy Jakub Dymek stwierdził, że nawet jeśli te wybory niewiele rozstrzygną w USA, będą swoistymi prawyborami w Polsce, przed starciem jesienią 2027 r. One mogą uderzyć w polską prawicę, jeśli demokraci przejmą kontrolę nad Kongresem (co, jak już wiemy, faktycznie nastąpiło). Ale gdyby Trump obronił stan posiadania republikanów, mogłaby to być dla odmiany swoista porażka Donalda Tuska.
Polscy liberałowie i lewica już się szykują do ogłoszenia wirtualnego zwycięstwa. Prawica odpowie, że to nie jej sprawa, ale poczuje się przyparta do muru. Do tej pory jej politycy musieli robić dobrą minę do złej gry, kiedy Trump wykonywał zbyt serdeczne gesty wobec Putina. W efekcie powoływali się na niego trochę mniej, a Karol Nawrocki musiał kilka razy delikatnie odcinać się od stanowiska Białego Domu.
Powtórzmy: Amerykanie nie głosowali na taką czy inną politykę wobec naszego regionu w Europie. Trump płaci cenę za drogą benzynę, a nie za „zdradę Europy Wschodniej”. Choć i to Tusk może wykorzystać na zasadzie gry skojarzeń. Przecież obwiniał amerykańską administrację o wysokie ceny na stacjach benzynowych w Polsce.
Rozumiem przeświadczenie prawicy, że Trump zmienił globalny układ sił w wojnie kulturowej na całym świecie. I formułowaną pokrętnie, choćby przez PiS czy otoczenie Nawrockiego, nadzieję, że nawet jeśli wyda Ukrainę w ręce Rosji, to utrzyma przynajmniej parasol nad Polską. Rozumiem, choć przestrzegałem, że zbyt mocna identyfikacja z Trumpem może prawicy wyjść bokiem.
Widzę na lewicowych i liberalnych portalach gromkie przekonanie, że Trump zostanie całkiem zablokowany. Ja już pisałem, że taki prezydent, który przegrywa wojnę o Kongres, nadal ma wielki wpływ na rzeczywistość (jak Truman w latach 1946-1948, choć radzono mu wtedy ustąpienie z urzędu). Polityka zagraniczna to na przykład jego domena, mocne weto może zmusić drugą partię do układów. Donald Trump jest zawodnikiem, którego pozornie beznadziejne sytuacje czynią dla rywali kimś wyjątkowo trudnym do pokonania. Może pogubić się z powodu starości i cech charakteru, ale nie logiki amerykańskiego systemu.
Prawda, obie partie są dziś mniej elastyczne i skłonne do kompromisów niż kiedyś, a przewaga demokratów jest przemożna. Ale Trump prowadził politykę coraz większego kumulowania władzy w swoich rękach i obchodzenia zarówno Kongresu, jak i sądów. Na przykład po 60 dniach od rozpoczęcia działań wojennych prezydent powinien wystąpić do Kongresu o ich autoryzację, ale on używał różnych kruczków, żeby tego nie zrobić, powołując się a to na przerwę w działaniach, a to na ogłoszony przez siebie stan nadzwyczajny.
Już w lutym tego roku Sąd Najwyższy orzekł, że prezydent nie ma prawa do nakładania ceł bez zgody Kongresu. Trump nadal je nakłada, powołując się na bałamutną wykładnię jednej z ustaw. Będzie więc wciąż występował w roli głównego rozgrywającego. Oczywiście, demokraci mogą blokować w Senacie jego nominacje. Mogą mu zadawać ciosy rozmaitymi dochodzeniami, mogą nawet uruchomić procedurę impeachmentu, do czego jednak potrzebują dwóch trzecich głosów, a tego mieć nie będą. Do czegoś takiego on przyzwyczaił się już dawno. I to on nadal będzie samcem alfa. Więc i polskie władze będą musiały zabiegać o jego korzystne dla Polski decyzje. A prawica może nadal po pewnej dezorientacji prężyć muskuły, chełpiąc się jego przyjaźnią. To on, a nie demokratyczny Kongres, będzie decydował o obecności wojsk amerykańskich w Polsce, czyli o stałej bazie. Skądinąd demokraci będą chyba bardziej proeuropejscy niż on.
Zarazem jeśli Trump posunie się za daleko w osłabianiu natowskiej solidarności, jeśli faktycznie wraz z Kremlem i Pekinem narzuci Kijowi nową Jałtę, a zwłaszcza jeśli dla Putina zacznie zdradzać swoich formalnych sojuszników z naszego regionu, to się może Polakom narazić. Przyjazne relacje z prezydentem USA mogą w takiej sytuacji znaczyć w oczach naszego społeczeństwa mniej niż dziś.
Widzę w tym jeden element szczególnie przykry. Od czasu do czasu próbowałem przypominać polskim trumpistom, że sytuacje, w których reguły prawa międzynarodowego i rozmaitych poprawności są zastępowane przez argument siły, mogą być atrakcyjne dla światowego mocarstwa. Dla kraju o sile i położeniu Polski to raczej kłopot. Potem te dyskusje ustawały. Bo Trump zmieniał zdanie czy przedmiot zainteresowania. Opowieść o jego kolejnych stanowiskach w sprawie Ukrainy to materiał na książkę.
Mamy jednak jeszcze inne okoliczności. Komentator międzynarodowy Ukrainiec Mikołaj Susujew napisał coś sensownego, co przytoczę w dłuższym cytacie:
„W USA do dymisji podało się całe najwyższe kierownictwo Polar Train LNG. Jest to amerykańska spółka o znaczeniu strategicznym, która za 25 mld dol. ma wybudować wielki terminal dla eksportu amerykańskiego gazu wydobywanego na Alasce na rynki azjatyckie. Dyrektor generalny spółki Joel Riddle podał się do dymisji wraz z czterema innymi najwyższej rangi menedżerami zarządzającymi projektem, kiedy odkrył, że to rosyjski Novatek i jego kierownictwo finansują projekt i mają bezpośredni wpływ na podejmowane decyzje dotyczące firmy na poziomie strategicznym.
Novatek znajduje się pod sankcjami amerykańskimi od 2023 r. i żeby zrealizować ten projekt, korzystano z podstawionej firmy – funduszu inwestycyjnego ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Funduszu kierowanego przez byłych menedżerów Novateku. Joel Riddle i inni menedżerowie faktycznie podali się do dymisji po to, by w tej sytuacji nie zostać kozłem ofiarnym, kiedy cały ten przekręt się wyda.
Głównym inicjatorem i promotorem tego projektu jest teksański inwestor Gentry Thomas Beach, od 30 lat bliski przyjaciel Donalda Trumpa, z którym łączą go interesy. Okazało się, że sam Beach nie wyłożył ani jednego dolara na ten projekt, a tylko służył mu za twarz i był tym, kto załatwia sprawy w Białym Domu. Natomiast jak odkrył »New York Times«, miał on w 2025 r. dogadać się z rosyjskim oligarchą Leonidem Michelsonem, szefem objętego sankcjami koncernu Novatek, à propos rosyjskiego udziału w tym projekcie, w tym jego finansowania przez fundusz z Abu Zabi.
Administracja Donalda Trumpa nie jest żadną rosyjską agenturą. Jest agenturą rodziny i przyjaciół Trumpa. (…) Problem z USA za rządów Trumpa nie polega na tym, że mogą cię sprzedać Rosji, bo taki jest układ strategiczny i tak traktują interes amerykański w Europie. Nie, możesz nie dostać części zamiennych do F-16 czy pocisków do systemów Patriot po prostu dlatego, że Jared Kushner (zięć Trumpa – red.) czy Thomas Beach chcą zarobić parę groszy na umowach z Rosjanami. Amerykańskie Imperium z całą swoją potęgą jest zakładnikiem nawet nie oligarchii, tylko drobnych przekręciarzy”.
Susujew pisze, że polscy trumpiści chętnie piszą o korupcji na Ukrainie, która jest prawdziwa, ale nie pytają, kto zaaresztuje Thomasa Beacha. Coraz mocniejsze zaangażowanie amerykańskiego rządu federalnego w biznes ma również taki wymiar.
[W]thout inflation and high gasoline prices ... Trump and his cabinet of brutally unqualified sycophants and the cowardly Republican Party would not have been punished so severely.
[W]thout inflation and high gasoline prices ... Trump and his cabinet of brutally unqualified sycophants and the cowardly Republican Party would not have been punished so severely.