Trump Pays the Price for Expensive Gas, Not for ‘Betraying Eastern Europe’* Part 2

Published in Rzeczpospolita
(Poland) on 5 November 2026
by Piotr Zaremba (link to originallink to original)
Translated from by Danuta Kowalska. Edited by Michelle Bisson.
Editor’s note: This is the second part of a two-part article.

Donald Trump is a player whose seemingly hopeless situations make his rivals exceptionally difficult to defeat. Despite potential losses due to old age and character traits, the logic of the American political system remains intact.

There is no more telling test of Donald Trump's attitude toward Central and Eastern European interests than his successive statements and actions regarding Ukraine and Russia. Here his line is inconsistent, zigzagging, and for many months blocked by actions in the Middle East, but his sympathy for Vladimir Putin's reasoning is obvious.

Trump, Ukraine and Russia: The Impact of US Elections on the Polish Right

Polish Trump supporters on the right find various points around the world where Trump's policies objectively harmed Russian interests — Venezuela, Greenland, and even the war with Iran can be presented this way. Nevertheless, when one hears about Trump's idea for him to establish peace terms on the Russian-Ukrainian front with the leaders of Russia and China, one can be horrified. The Polish right has become somewhat resistant to this. Partly due to an increasingly anti-Ukrainian stance, and partly because many of Trump's announcements amounted to nothing more than rhetoric: off-putting, but without any real consequences.

Of course, foreign issues don't play a fundamental role in the American campaign, apart from the high prices caused by the war with Iran. However, it is worth noting that, according to a recent study by The Economist and YouGov among Republican voters, 52% express sympathy for Ukraine, and toward Russia ... 4%. This happened when Trump, for an otherwise immediate electoral purpose, loosened the corset of anti-Russian sanctions in order to buy some fuel from Putin. And just a moment earlier, Democrats and Republicans in Congress had only just agreed to grant him the right to tighten them.

Marek Magierowski cited this in Krynica as an example of poor social sentiment awareness. Another is the American president's increasingly open identification with the causes of the rich. Surrounded by big tech CEOs, he is increasingly less associated with the "populist Republicanism" of his campaign. To this day, his vice president, who is otherwise more isolationist and anti-Ukrainian, JD Vance, remains faithful to this spirit. Vance, a potential contender for the presidency.

During the panel in Krynica, Jakub Dymek stated that even if these elections don't resolve much in the U.S., they will be a kind of primary election in Poland, ahead of the showdown in the fall of 2027. They could deal a blow to the Polish right if the Democrats take control of Congress (which, as we now know, is exactly what happened). But if Trump had defended the Republicans' position, it could have been, in turn, a kind of defeat for Donald Tusk.

Polish liberals and the left are already preparing to declare a virtual victory. The conservatives will respond that it's none of their business, but they will feel cornered. Until now, its politicians have had to put on a brave face when Trump made overly friendly gestures toward Putin. As a result, they referred to him a bit less, and Polish President Karol Nawrocki had to distance himself from the White House's position a few times.

Let's repeat: Americans did not vote for this or that policy toward our region in Europe. Trump is paying the price for expensive gasoline, not for "betraying Eastern Europe." Although Tusk can also use this as a game of associations. After all, he blamed the American administration for the high prices at gas stations in Poland.

I understand the right's conviction that Trump changed the global balance of power in the culture war worldwide. And the hope, formulated circuitously, for example by the Law and Justice Party or Nawrocki's circle, that even if they hand Ukraine over to Russia, they will at least maintain a protective umbrella over Poland. I understand, although I warned that too strong an identification with Trump could backfire on the conservatives.

I see a strong conviction on leftist and liberal websites that Trump will be completely blocked. I've already written that a president who loses a war for Congress still has a great influence on reality (like Harry Truman in 1946-1948, although he was advised to resign then). Foreign policy is, for example, his domain; a strong veto can force the other party into agreements. Trump is a player whose seemingly hopeless situations make him exceptionally difficult for rivals to defeat. He may get lost due to old age and character traits, but not due to the logic of the American political system.

True, both parties are less flexible and willing to compromise today than they used to be, and the Democrats' advantage is overwhelming. But Trump has pursued a policy of increasingly concentrating power in his own hands and circumventing both Congress and the courts. For example, after 60 days from the commencement of hostilities, the president should seek authorization from Congress, but he used various loopholes to avoid doing so, citing either a pause in operations or a state of emergency that he himself declared.

As early as February of this year, the Supreme Court ruled that the president does not have the right to impose tariffs without the consent of Congress. Trump continues to impose them, citing a misleading interpretation of one of the laws. He will therefore continue to be the main player. Democrats can, of course, block his nominations in the Senate. They can strike him with various investigations; they can even initiate impeachment proceedings, but for that they need two-thirds of the vote, and they won't have that. He had grown accustomed to this sort of thing long ago. And he will still remain the alpha male. Polish officials, too, will therefore have to lobby him for decisions that serve Poland's interests. And conservatives, after some disorientation, can continue to flex their muscles, boasting about his friendship. It will be him, and not the Democratic Congress, who will decide on the presence of American troops in Poland; that is, a permanent base. For their part, the Democrats are likely to be more pro-European than Trump.

At the same time, if Trump goes too far in weakening NATO solidarity, if he actually imposes a new Yalta on Kyiv along with the Kremlin and Beijing, and especially if he starts betraying his formal allies from our region for Putin, he may alienate Poles. Friendly relations with the U.S. president may mean less in the eyes of our society in such a case than they do today.

I see one particularly unpleasant element in this. From time to time, I've tried to remind Polish Trump supporters that situations where the rules of international law and various forms of correctness are replaced by the argument of force can be attractive to a global superpower. For a country with Poland's strength and location, it's more of a problem. Then these discussions subsided. Because Trump changed his mind or his focus. The story of his changing positions on Ukraine would fill a book.

However, we have other circumstances as well. Ukrainian international commentator Mykola Susuyev wrote something sensible, which I will quote at length:

"The entire top management of Polar Train LNG has resigned in the USA. This is a strategically important American company that will build a large terminal for exporting American gas extracted in Alaska to Asian markets for $25 billion. Company CEO Joel Riddle resigned along with four other senior project management executives when he discovered that Russian Novatek and its management were financing the project and had direct influence on strategic decisions made for the company. Novatek has been under U.S. sanctions since 2023, and to carry out this project, a shell company was used – an investment fund from the UAE. Fund managed by former Novatek executives. Joel Riddle and other managers actually resigned so as not to become scapegoats when this whole scam comes out.

“The main initiator and promoter of this project is Texas investor Gentry Thomas Beach, a close friend of Trump for 30 years, with whom he shares business interests. It turned out that Beach himself didn't put a single dollar into this project and only served as its face and was the one who handled matters in the White House. However, as the ‘New York Times’ discovered, he was supposed to reach an agreement in 2025 with Russian oligarch Leonid Mikhelson, the head of the sanctioned company Novatek, regarding Russia's participation in this project, including its financing by a fund from Abu Dhabi.

“The Trump administration is not a Russian agency. It's an agency for Trump's family and friends. (...) The problem with the U.S. under Trump's administration isn't that they might sell you out to Russia, because that's the strategic arrangement and how they treat American interests in Europe. No, you might not get spare parts for F-16s or missiles for Patriot systems simply because Jared Kushner or Thomas Beach want to make a few bucks on deals with the Russians. The American Empire, with all its might, is held hostage not even by oligarchs but by petty crooks."

Susuyev writes that Polish Trump supporters are eager to write about corruption in Ukraine, which is real, but they don't ask who will arrest Beach. The U.S. federal government's increasingly strong involvement in business also has this dimension.

At the same time, although it's true that, while the fusion of business and politics in America has always been greater than in capitalist Europe, this administration, led by a professional businessman, is setting records. What we perceive as a geopolitical concept can be explained by much more mundane motives. Will today's more pro-social and pro-European Democrats want, and be able, to change this?

*Editor’s note: This article is available in its original language with a paid subscription.


Trump płaci cenę za drogą benzynę, a nie za „zdradę Europy Wschodniej”


Donald Trump jest zawodnikiem, którego pozornie beznadziejne sytuacje czynią dla rywali kimś wyjątkowo trudnym do pokonania. Może pogubić się z powodu starości i cech charakteru, ale nie logiki amerykańskiego systemu politycznego.


https://www.rp.pl/plus-minus/art45448851-trump-placi-cene-za-droga-benzyne-a-nie-za-zdrade-europy-wschodniej

Publikacja: 05.11.2026 10:01


Demokraci przejmą kontrolę zarówno nad Izbą Reprezentatów, jak i Senatem, ale to wciąż Donald Trump będzie występował w roli głównego rozgrywającego. Więc i polskie władze u niego będą musiały zabiegać o korzystne dla naszego kraju decyzje. Na zdjęciu: prezydent USA podczas wystąpienia w przeddzień wyborów połówkowych, w tle siedziba Kongresu; Waszyngton, 2 listopada 2026 r.

Piotr Zaremba

Wszystko wskazuje na to, że zgodnie z przewidywaniami Partia Republikańska straciła większość w obu izbach Kongresu USA. Gdy piszę ten tekst, wyniki są nawet bardziej miażdżące niż sądzono: w Izbie Reprezentantów 255 do 180 dla demokratów, w trudniejszym do opanowania Senacie: 53 do 42.
Polacy śledzili informacje o zbliżających się wyborach z zaciekawieniem, bo miały być sprawdzianem dla władzy i prestiżu prezydenta Donalda Trumpa. Przyćmiła je wojna o Trybunał Konstytucyjny, ale rzecz jest dla całego świata ważna, dla Polski też.

Wybory połówkowe 2026: dlaczego republikanie nie uciekli od Trumpa
Mówi się, że amerykańcy prezydenci od połowy kadencji są skazani na ograniczenie, jeśli nie zablokowanie swojej władzy. To wrażenie ma pewne uzasadnienie. Po 1945 r. tylko dwukrotnie partie urzędujących prezydentów wypadły lepiej w połowie kadencji niż na początku: w 1998 r. – demokraci w trakcie drugiej kadencji Billa Clintona, a w 2002 r. – republikanie w połowie pierwszej kadencji George’a Busha juniora.

Foto: PAP
Zarazem nie zawsze opozycja przechwytywała kontrolę nad Kongresem czy nawet nad jedną z izb. Generalnie demokraci częściej dominowali w narodowej legislatywie, niejednokrotnie przy republikańskich prezydentach. Bywało zresztą, taki jest urok amerykańskiego systemu, że szef państwa od razu po swoim zwycięstwie wchodził do Białego Domu z przeciwną mu partią kontrolującą Kongres lub jedną z izb. Przy podziałach w obu partiach, braku partyjnej dyscypliny i zdolności tamtych polityków do prawniczych targów paraliż państwa nie następował.
Mówi się, że to swoiste referendum, ale przez dziesięciolecia wybory połówkowe były nim tylko do pewnego stopnia. I demokraci, i republikanie byli na tyle różnorodni, że ich pojedynki wyborcze często zachowywały odrębność od pozycji i polityki prezydenta. Kongresowe kampanie toczyły się oddzielnie w każdym stanie (Senat) czy okręgu (Izba Reprezentantów). To się zaczęło zmieniać stosunkowo niedawno, kiedy oba ugrupowania ulegały przekształceniom w coraz bardziej zwarte maszyny. Decydowała o tym tyleż logika wojny kulturowej, co polaryzująca poetyka tabloidalnej polityki uprawianej na platformach społecznościowych. Wpływ na to miały i osobowości przywódców: w największym stopniu Donalda Trumpa.

W 1946 r. głową państwa był demokrata Harry S. Truman, prezydent z przypadku, który zastąpił Franklina Delano Roosevelta i borykał się ze spadającymi sondażami. W obliczu połówkowej próby przewodniczący Partii Demokratycznej Robert Hannegan poprosił go o nieangażowanie się w wybory do Kongresu. Co zabawne, był on podwładnym Trumana jako poczmistrz generalny. Jego szef się do prośby zastosował, acz był rozgoryczony.

To była stara Ameryka respektująca odrębności demokratów kongresowych i prezydenckich, kiedy to w każdym stanie partia miała inne oblicze, a jej konserwatywne południowe skrzydło często nie zgadzało się z liberalnym (czytaj lewicowym) demokratą Trumanem. Demokraci z obu izb Kongresu i tak ponieśli wtedy klęskę.

Czy republikańscy kandydaci mieli szansę na uniknięcie patronatu Trumpa w 2026 r.? Na pewno nie. Niektórzy narzekali na to półgębkiem. Czasem dystansowali się delikatnie od prezydenta. Ale doskonale pamiętali to, o czym możemy przeczytać choćby w książce Alexa Isenstadta „Zemsta. Kulisy powrotu Donalda Trumpa”.

Już podczas swojej pierwszej kadencji ten prezydent wtrącał się w republikańskie prawybory, wskazując swoich faworytów. Już wtedy zmuszał niechętnych mu możnowładców z Kapitolu do uległości. Choć na przykład głosowanie w sprawie reformy (czytaj: redukcji) ubezpieczeń zdrowotnych przegrał, bo sześciu senatorów Grand Old Party go nie poparło, w tej liczbie John McCain. Po porażce w wyborach prezydenckich 2020 r. niektórzy się go wyparli. Dokonał na nich odwetu opisanego przez Isenstadta. Wielu złamał. Marco Rubio, jego dawny oponent z pozycji reaganowskich, został w jego administracji sekretarzem stanu.

Nic dziwnego, że w tej kampanii wyborczej twarz Trumpa widać było za plecami każdego republikańskiego kandydata. Symbolem tego scentralizowanego mechanizmu stała się konwencja w Dallas. Takich zjazdów całej partii w wyborach połówkowych nigdy wcześniej nie zwoływano. Teraz kandydaci musieli się pogodzić z kojarzeniem ich zarówno z absurdalną obietnicą Trumpa rozdania każdemu Amerykaninowi po 5 tys. dol. po zwycięstwie jego partii, jak i z jego zachwytami nad pośladkami senatora Jona Husteda z Ohio. Z jego ekstrawagancją, ale i ze starczym pogubieniem. Naturalnie z niepopularną wojną z Iranem i z rosnącymi cenami benzyny. Skądinąd jego własne notowania – poparcie dla prezydenta deklaruje 30-35 proc. ankietowanych w sondażach – przypominają notowania Donalda Tuska po trzech latach rządów.

W niespełna tydzień przed rozstrzygnięciem wziąłem udział w debacie „Wybory w USA: Kryzys trumpizmu?” w ramach Forum Krynica organizowanego przez Klub Jagielloński. Z byłym ambasadorem w USA Markiem Magierowskim, z Tomaszem Wróblewskim (Warsaw Enterprise Institute) i z podkasterem Jakubem Dymkiem tworzyliśmy grono o zróżnicowanych opiniach, ale żaden z nas ani nie straszył Trumpem dzieci (jak liberalny mainstream), ani nie padał przed nim na twarz (jak część prawicy).

Demokraci, stawiając na polityków centrowych, nie radykalnych, w szczególnych dla republikanów stanach, potrafili przekonać wyborców, że nie mają d...
Dało się nawet wynegocjować jakiś wspólny przekaz. Sprowadzał się on do tego, że sam Trump zbliżył się może do schyłku swoich możliwości. Ale zmienił przy okazji Amerykę i nie wróci już ona na dawne tory. Ja przypomniałem, że po owej podwójnej porażce Harry’ego Trumana, w dwa lata później, w 1948 r., wygrał on wybory prezydenckie. Trump raczej już nie wystartuje, zabrania mu tego konstytucja. Ale republikanie mają nadal szanse, o ile ich dawny idol, nadpobudliwy narcyz, ich nie przekreśli.

Trump a globalizacja, poprawność i wojna z Iranem
W jakim sensie Donald Trump zmienił Amerykę? Po pierwsze, był politykiem, który otwarcie wystąpił ze zbiorem haseł, ale czasem i realnych pomysłów na przełamanie imperatywu globalizacji. W czym rozstał się z głównym nurtem polityki republikańskiej. Dawni republikanie byli protekcjonistami, zwolennikami ochrony własnej gospodarki, ale potem godzili się stopniowo z wolnym handlem i logiką światowych rynków, czemu sprzyjała logika zimnej wojny. Dopiero Trump zerwał z reaganowskim optymizmem dotyczącym globalizacji.

Stąd gorączkowe szukanie wojen handlowych z całym światem i klimat starcia z Chinami. Stąd plątanina barier celnych, tyleż chaotycznie nakładanych, co kasowanych czy nie zawsze skutecznych. Trump sięgał tu również po inne metody, od porzucenia restrykcji klimatycznych po próby sterowania poszczególnymi firmami, co dawni republikanie uznaliby za czysty socjalizm.

W Polsce niektóre środowiska ogłosiły, na wyrost, że partie zamieniły się rolami, że oto republikanie stali się wrażliwi społecznie, a demokraci to partia korporacji. W rzeczywistości ta administracja stosuje także tradycyjne metody republikańskie: od obniżek podatków, również najbogatszym, po chaotyczną „walkę z biurokracją”, z czego czasem trzeba się było wycofywać (rajdy Elona Muska na rządowe agencje). Ale bez wątpienia sprawdzianem dla tej ekipy będzie to, ile firm i jak wiele kapitału uda się ściągnąć do USA.

Po drugie, Trump wypowiedział wojnę politycznej poprawności. Również w atmosferze chaosu, ale do tego zmierza zarówno zatrzymanie masowej imigracji, jak i rezygnacja z polityki preferowania rozmaitych mniejszości. No i zablokowanie wielkiego strumienia pieniędzy oliwiących, także podczas pierwszej kadencji Trumpa, światową lewicę.

Po trzecie, ta administracja wyciągnęła najbardziej radykalne wnioski z końca zimnej wojny. Proklamując rezygnację z roli światowego żandarma i obrońcy demokracji na rzecz obsługi egoistycznego amerykańskiego interesu. Trump nie jest tu pierwszy, ale mówi brutalnym językiem o tym, co poprzedni prezydenci USA maskowali i realizowali tyleż wolniej, co częściowo. To polityka lekceważenia prawa międzynarodowego i niechęci do zaangażowania Ameryki w międzynarodowe organizacje. Zaprawione to zostało zarazem swoistym pacyfizmem ruchu MAGA. To skądinąd stało się powodem największych kłopotów Trumpa, kiedy po takich cząstkowych sukcesach jak uzależnienie Wenezueli czy wciśnięcie się na Grenlandię, uderzył na Iran. To wojna toczona w interesie Izraela, nie tylko kosztująca amerykańskie rodziny większe wydatki, ale niezrozumiała w oczach tradycyjnie republikańskiego elektoratu, na dokładkę wykazująca niepełną skuteczność amerykańskiej wojennej maszynerii.

Ta polityka wiele razy zderzała się z interesem Europy. Kiedy Trump wymuszał na europejskich sojusznikach z NATO większe wydatki na zbrojenia, można mu było przyklasnąć. Kiedy awanturował się, że ci sojusznicy nie pomogli mu w niekonsultowanej z nimi wojnie z Iranem, był mniej przekonujący. Generalne zmniejszenie obecności Amerykanów na Starym Kontynencie można było uzasadniać. Nawet twardy liberał i euroentuzjasta Eugeniusz Smolar tłumaczy to w swojej nowej książce „Chaos bezsojuszu. Polska i Europa wobec rumowiska starego świata”. Ale wisi nad tym pytanie, na ile amerykańska administracja czuje się nadal związana natowskim mechanizmem wzajemnej pomocy.

Trump, Ukraina i Rosja: skutki wyborów w USA dla polskiej prawicy
Nie ma bardziej wyrazistego testu na stosunek Trumpa do interesów środkowo-wschodniej Europy niż jego kolejne wypowiedzi i działania wobec Ukrainy i Rosji. Tu jego linia jest niekonsekwentna, zygzakowata, na wiele miesięcy zresztą blokowana działaniami na Bliskim Wschodzie, ale jego sympatia dla racji Władimira Putina jest oczywista.

Polscy trumpiści z prawicy znajdują różne punkty na świecie, gdzie polityka Trumpa obiektywnie szkodziła rosyjskim interesom: Wenezuela, Grenlandia, nawet wojnę z Iranem można tak przedstawić. Niemniej kiedy słyszy się o pomyśle Trumpa, aby zasady pokoju na froncie rosyjsko-ukraińskim ustanawiał on z przywódcami Rosji i Chin, można się przerazić. Polska prawica trochę się na to uodporniła. Po części z powodu coraz mocniej antyukraińskiego nastawienia, a po części dlatego, że wiele zapowiedzi Trumpa to były wyłącznie słowa, odpychające, ale bez realnych konsekwencji.
Oczywiście, tematy zagraniczne w amerykańskiej kampanii nie grają zasadniczej roli, poza drożyzną wywołaną wojną z Iranem. Warto jednak odnotować, że według niedawnego badania „The Economist” i firmy YouGov wśród wyborców republikańskich 52 proc. wyraża swoje sympatie dla Ukrainy, a wobec Rosji… 4 proc. Dzieje się to wtedy, gdy Trump, skądinąd w doraźnym celu wyborczym, rozluźnił gorset antyrosyjskich sankcji po to, żeby kupić od Putina trochę paliwa. A przecież dopiero co demokraci i republikanie w Kongresie zgodnie przyznawali mu prawo do ich zaostrzenia.

Marek Magierowski dał to w Krynicy jako przykład słabego wyczucia nastrojów społecznych. Innym ma być coraz bardziej otwarte utożsamianie się amerykańskiego prezydenta z racjami ludzi bogatych. Otoczony szefami big techów coraz mniej się kojarzy z „ludowym republikanizmem” jego kampanii. Do dziś wierny jest temu duchowi jego wiceprezydent, skądinąd bardziej izolacjonistyczny i antyukraiński, J.D. Vance, potencjalny następca w walce o prezydenturę.

Na panelu w Krynicy Jakub Dymek stwierdził, że nawet jeśli te wybory niewiele rozstrzygną w USA, będą swoistymi prawyborami w Polsce, przed starciem jesienią 2027 r. One mogą uderzyć w polską prawicę, jeśli demokraci przejmą kontrolę nad Kongresem (co, jak już wiemy, faktycznie nastąpiło). Ale gdyby Trump obronił stan posiadania republikanów, mogłaby to być dla odmiany swoista porażka Donalda Tuska.

Polscy liberałowie i lewica już się szykują do ogłoszenia wirtualnego zwycięstwa. Prawica odpowie, że to nie jej sprawa, ale poczuje się przyparta do muru. Do tej pory jej politycy musieli robić dobrą minę do złej gry, kiedy Trump wykonywał zbyt serdeczne gesty wobec Putina. W efekcie powoływali się na niego trochę mniej, a Karol Nawrocki musiał kilka razy delikatnie odcinać się od stanowiska Białego Domu.

Powtórzmy: Amerykanie nie głosowali na taką czy inną politykę wobec naszego regionu w Europie. Trump płaci cenę za drogą benzynę, a nie za „zdradę Europy Wschodniej”. Choć i to Tusk może wykorzystać na zasadzie gry skojarzeń. Przecież obwiniał amerykańską administrację o wysokie ceny na stacjach benzynowych w Polsce.

Rozumiem przeświadczenie prawicy, że Trump zmienił globalny układ sił w wojnie kulturowej na całym świecie. I formułowaną pokrętnie, choćby przez PiS czy otoczenie Nawrockiego, nadzieję, że nawet jeśli wyda Ukrainę w ręce Rosji, to utrzyma przynajmniej parasol nad Polską. Rozumiem, choć przestrzegałem, że zbyt mocna identyfikacja z Trumpem może prawicy wyjść bokiem.

Widzę na lewicowych i liberalnych portalach gromkie przekonanie, że Trump zostanie całkiem zablokowany. Ja już pisałem, że taki prezydent, który przegrywa wojnę o Kongres, nadal ma wielki wpływ na rzeczywistość (jak Truman w latach 1946-1948, choć radzono mu wtedy ustąpienie z urzędu). Polityka zagraniczna to na przykład jego domena, mocne weto może zmusić drugą partię do układów. Donald Trump jest zawodnikiem, którego pozornie beznadziejne sytuacje czynią dla rywali kimś wyjątkowo trudnym do pokonania. Może pogubić się z powodu starości i cech charakteru, ale nie logiki amerykańskiego systemu.

Prawda, obie partie są dziś mniej elastyczne i skłonne do kompromisów niż kiedyś, a przewaga demokratów jest przemożna. Ale Trump prowadził politykę coraz większego kumulowania władzy w swoich rękach i obchodzenia zarówno Kongresu, jak i sądów. Na przykład po 60 dniach od rozpoczęcia działań wojennych prezydent powinien wystąpić do Kongresu o ich autoryzację, ale on używał różnych kruczków, żeby tego nie zrobić, powołując się a to na przerwę w działaniach, a to na ogłoszony przez siebie stan nadzwyczajny.

Już w lutym tego roku Sąd Najwyższy orzekł, że prezydent nie ma prawa do nakładania ceł bez zgody Kongresu. Trump nadal je nakłada, powołując się na bałamutną wykładnię jednej z ustaw. Będzie więc wciąż występował w roli głównego rozgrywającego. Oczywiście, demokraci mogą blokować w Senacie jego nominacje. Mogą mu zadawać ciosy rozmaitymi dochodzeniami, mogą nawet uruchomić procedurę impeachmentu, do czego jednak potrzebują dwóch trzecich głosów, a tego mieć nie będą. Do czegoś takiego on przyzwyczaił się już dawno. I to on nadal będzie samcem alfa. Więc i polskie władze będą musiały zabiegać o jego korzystne dla Polski decyzje. A prawica może nadal po pewnej dezorientacji prężyć muskuły, chełpiąc się jego przyjaźnią. To on, a nie demokratyczny Kongres, będzie decydował o obecności wojsk amerykańskich w Polsce, czyli o stałej bazie. Skądinąd demokraci będą chyba bardziej proeuropejscy niż on.

Zarazem jeśli Trump posunie się za daleko w osłabianiu natowskiej solidarności, jeśli faktycznie wraz z Kremlem i Pekinem narzuci Kijowi nową Jałtę, a zwłaszcza jeśli dla Putina zacznie zdradzać swoich formalnych sojuszników z naszego regionu, to się może Polakom narazić. Przyjazne relacje z prezydentem USA mogą w takiej sytuacji znaczyć w oczach naszego społeczeństwa mniej niż dziś.

Widzę w tym jeden element szczególnie przykry. Od czasu do czasu próbowałem przypominać polskim trumpistom, że sytuacje, w których reguły prawa międzynarodowego i rozmaitych poprawności są zastępowane przez argument siły, mogą być atrakcyjne dla światowego mocarstwa. Dla kraju o sile i położeniu Polski to raczej kłopot. Potem te dyskusje ustawały. Bo Trump zmieniał zdanie czy przedmiot zainteresowania. Opowieść o jego kolejnych stanowiskach w sprawie Ukrainy to materiał na książkę.

Mamy jednak jeszcze inne okoliczności. Komentator międzynarodowy Ukrainiec Mikołaj Susujew napisał coś sensownego, co przytoczę w dłuższym cytacie:
„W USA do dymisji podało się całe najwyższe kierownictwo Polar Train LNG. Jest to amerykańska spółka o znaczeniu strategicznym, która za 25 mld dol. ma wybudować wielki terminal dla eksportu amerykańskiego gazu wydobywanego na Alasce na rynki azjatyckie. Dyrektor generalny spółki Joel Riddle podał się do dymisji wraz z czterema innymi najwyższej rangi menedżerami zarządzającymi projektem, kiedy odkrył, że to rosyjski Novatek i jego kierownictwo finansują projekt i mają bezpośredni wpływ na podejmowane decyzje dotyczące firmy na poziomie strategicznym.
Novatek znajduje się pod sankcjami amerykańskimi od 2023 r. i żeby zrealizować ten projekt, korzystano z podstawionej firmy – funduszu inwestycyjnego ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Funduszu kierowanego przez byłych menedżerów Novateku. Joel Riddle i inni menedżerowie faktycznie podali się do dymisji po to, by w tej sytuacji nie zostać kozłem ofiarnym, kiedy cały ten przekręt się wyda.

Głównym inicjatorem i promotorem tego projektu jest teksański inwestor Gentry Thomas Beach, od 30 lat bliski przyjaciel Donalda Trumpa, z którym łączą go interesy. Okazało się, że sam Beach nie wyłożył ani jednego dolara na ten projekt, a tylko służył mu za twarz i był tym, kto załatwia sprawy w Białym Domu. Natomiast jak odkrył »New York Times«, miał on w 2025 r. dogadać się z rosyjskim oligarchą Leonidem Michelsonem, szefem objętego sankcjami koncernu Novatek, à propos rosyjskiego udziału w tym projekcie, w tym jego finansowania przez fundusz z Abu Zabi.

Administracja Donalda Trumpa nie jest żadną rosyjską agenturą. Jest agenturą rodziny i przyjaciół Trumpa. (…) Problem z USA za rządów Trumpa nie polega na tym, że mogą cię sprzedać Rosji, bo taki jest układ strategiczny i tak traktują interes amerykański w Europie. Nie, możesz nie dostać części zamiennych do F-16 czy pocisków do systemów Patriot po prostu dlatego, że Jared Kushner (zięć Trumpa – red.) czy Thomas Beach chcą zarobić parę groszy na umowach z Rosjanami. Amerykańskie Imperium z całą swoją potęgą jest zakładnikiem nawet nie oligarchii, tylko drobnych przekręciarzy”.

Susujew pisze, że polscy trumpiści chętnie piszą o korupcji na Ukrainie, która jest prawdziwa, ale nie pytają, kto zaaresztuje Thomasa Beacha. Coraz mocniejsze zaangażowanie amerykańskiego rządu federalnego w biznes ma również taki wymiar.

Zarazem istotnie, choć w Ameryce zrost biznesu z polityką zawsze był większy niż w kapitalistycznej Europie, ta administracja kierowana przez zawodowego biznesmena ustanawia rekordy. To, co odbieramy jako koncepcję geopolityczną, można tłumaczyć dużo bardziej przyziemnymi motywami. Czy bardziej dziś prospołeczni i proeuropejscy demokraci będą chcieli i umieli to zmienić?
© Licencja na publikację

© ℗ Wszystkie prawa zastrzeżone
Źródło: Plus Minus
This post appeared on the front page as a direct link to the original article with the above link .

Hot this week

Israel: US Election Results Send 1 Clear Message to Israeli Politics

Austria: Trump’s Defeat Doesn’t Mean Europe Is Safe

United Arab Emirates: Strengths and Weaknesses in the US

Australia: Donald Trump ‘Would Get Ratings Bump for Firing Pete Hegseth,’ Like on ‘The Apprentice’

Topics

Saudi Arabia: The US Elections … a Test of Cognitive Immunity

Egypt: The 60 Days That Could Define Trump’s Final 2 Years

Kenya: Midterm Election Results Good News for America and the World

Poland: Trump Pays the Price for Expensive Gas, Not for ‘Betraying Eastern Europe’* Part 1

   

Mexico: The ‘Donroe Doctrine’ Is in Trouble

Austria: Trump’s Defeat Doesn’t Mean Europe Is Safe

Germany: Trumpism Can Only Be Fought with ‘Affordability’

Luxembourg: The Unpopular Populist: How Trump Mucked Up the Election for Republicans

   

Related Articles

Venezuela: 2026 Midterms: The End of Republican Hegemony

Saudi Arabia: The US Elections … a Test of Cognitive Immunity

Egypt: The 60 Days That Could Define Trump’s Final 2 Years

Kenya: Midterm Election Results Good News for America and the World

Poland: Trump Pays the Price for Expensive Gas, Not for ‘Betraying Eastern Europe’* Part 1